Ey Züleyha Yüzlü!..

Havvanın Ademi, Leylanın Mecnûnu, Züleyhanın Yûsufu var…

Hepsi yekta, kendileri gibi... Hepsi birbirine ram, meftun olmuş.  Fıtratları birbirine müselsel…

Hepsinin bahtında kendilerine müstahak, kendilerine muştulanmış nur yüzlüler…

Havvanın yasak meyveyi birlikte tattığı, nâr- ı aşkta yandığı Adem’i…

Leylanın çöle düşmüş,  mecnûn olmuş, Kays’ı …

Züleyhanın bir Yûsuf yüzlüsü, pırıl pırıl, parıldayan, Mısrın azizi Yûsuf’u var…

Yûsuf’u her gördüğünde nurlanan aynaları var.

Ya senin Züleyha yüzlü? Senin Yûsuf  yüzlün kim?

Aynan benim Züleyha yüzlü, nurun kim?  Hangi isim senin isminin yanında durur. Arana hangi isimle girer ‘’ile’’. 

Hangi isim seni taşır, sana layık olur?

Sen bir gül, hangi bülbül  sana dönmeye layık olur? Sen bir şem, hangi pervane yanmaya layık olur?

Çeşmi hoş nigahınla tecelli etti bu cân aynan.

Günay Turak